همسر شهید «ابراهیم قنبری» نقل میکند: ابراهیم اگر آدم فقیری را می‌دید حتماً کمکش میکرد. آخرین بار که می‌خواست به جبهه اعزام شود، از همه خداحافظی کرد و گفت: من این‌بار شهید می‌شوم و همان‌طور شد و ابراهیم در عملیات حاج عمران شهید شد. من آن روز از پشت‌بام خانه رفتن ابراهیم به جبهه را نگاه می‌کردم.
همسر شهید دفاع مقدس ۱۲ روزه «یونس ماهرو بختیاری» می‌گوید: همسرم همیشه از کار و مشکل مردم گره گشایی میکرد. مرا هم به این کار توصیه میکرد. تمام سعی و تلاشم را می‌کنم که بعد از او هم بتوانم این خصلت خوب شهیدم را انجام دهم.
مادر شهید «علی اکبر جدیدالاسلامی» می گوید: پسرم کلاس دهم بود، کتابهایش را به همکلاسی‌هایش داده بود و پنهانی بدون اینکه به ما بگوید به کردستان اعزام شده بود. گفتم: علی جان تو برو سرکلاس و درست را بخوان، نیاز نیست به جبهه بروی. عمویت با دو بچه شهید شده، گفت؛ مادر این یک ماه را به من فرصت بده قول می‌دهم بروم و برگردم ولی سر یک ماه پیکرش را برایم آوردند.
مادر شهیدان «امیرحسین و هوشنگ پاپی» می گوید: هوشنگ هرچه جوشکاری کار میکرد پولش رو هزینه پلاکارد و تبلیغات در دوران پیروزی انقلاب می کرد. امیرحسین هروقت پدرش در خونه بلند میشد به احترام پدر جلوی پایش بلند میشد می گفتند ما رفتنمان با خودمان و آمدنمان با خداست. اگر برنگشتیم جلوی دشمن بیقراری نکنید.
مادر شهید «عبدالرضا احمدی پور» می‌گوید: همیشه به پسرم می‌گفت؛ چقدر در منطقه میمانی، یکبار هم بیا به ما سر بزن. پسرم با خنده می‌گفت؛ مادر من زندگی‌ام اینجاست. نمی‌توانم برای راحتی و آسایش بیایم. هر زمان که مُردم، مرا پیش شما می‌آورند.
مادر شهید اقتدار ایران «مسعود حسنوند» که در دفاع مقدس ۱۲ روزه به شهادت رسید، می‌گوید: با رفتن مسعود نیمی از جان من زیر خاک رفته است. درست است نفس میکشم ولی درونم مرده است. روز شهادتش تازه فهمیدیم که مسعود چه کار‌های خیر پنهانی انجام میداده.
مادر شهید «موسی مراد نوروزی» در بیان خاطرات فرزندش می گوید: اخلاق و رفتار پسرم خیلی خوب بود. انقلاب را دوست داشت. زمانی که به جبهه می رفت روزه می گرفت. می گفتم: پسرم بگذار ماه رمضان تمام شود بعد به جبهه برو ولی او می گفت: من آرزو دارم در راه خدا و در مسیر امام شهید شوم. اگر شهید شدم باید افتخار کنی و غمگین نباشی.
همسر شهید «کورش بیرانوند» که راننده جرثقیل بود و در جریان کمک به نیروهای نظامی در دفاع مقدس ۱۲ روزه به شهادت رسید، می‌گوید: وقتی جنگ شروع شد به همسرم گفتم به روستا برویم ولی او قبول نکرد و برای کمک به نیروهای نظامی به میدان جنگ رفت. حتی می دانست که رفتنش برگشتی ندارد ولی باز هم کوتاه نیامد و رفت.
پدر شهید دفاع مقدس ۱۲ روزه «علی بهاروند» می‌گوید: سالها پیش پسرم در مدرسه‌ای که درس می‌خواند یک یا دو ساندویچ خورده بود و پول آن را پرداخت نکرده بود. وقتی بزرگ شد از من خواست که به نزد سرایدار آن مدرسه برویم و پول ساندویچ‌ها را بپردازیم که من همراهش رفتم. سرایدار وقتی از نیت علی باخبر شد پیشانی او را بوسید و گفت: همین که به فکر حق الناس بودی برای من با ارزش است.
مادر شهید جاویدالاثر «جمشید صالحی فریدن» در سال ۱۴۰۲ در آرزوی آمدن فرزند شهیدش بود و امروز پس سالها پیکر پاک این شهید والامقام تفحص و بزودی در زادگاهش الیگودرز تشییع خواهد شد.
مادر شهید دفاع مقدس ۱۲ روزه «محمود زینی وند» راننده جرثقیل بود، در تابستان‌ها با لب تشنه کار میکرد. به طوری که وقتی به خانه می‌آمد از تشنگی بیحال میشد. در نهایت هم هنگام جابجا کردن موشک به شهادت رسید.
مادر شهید دفاع مقدس ۱۲ روزه «امیرحسین طولابی» می‌گوید: پسرم از کودکی علاقه شدیدی به دو دایی خودش داشت که در جنگ تحمیلی به شهادت رسیدند. زمانی که خودش هم به شهادت رسید او را در کنار دایی‌های شهیدش به خاک سپردیم.
شهید «مهدی ویسکرمی، جوان غیور لرستانی و از محافظان بیت رهبری بود که در نهم اسفند ۱۴۰۴ در بیت رهبری به شهادت رسید.