پرستوی بال شکسته

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «همه اسرا خود را اخلاقا ملزم می‌دانستند که از حقوق محدود اسارتی خود (یعنی ۱/۵ دینار عراقی) بخشی را به‌عنوان مشارکت در امر خیر تخصیص دهند و آن را به دوستانی که مسئول این صندوق در هر آسایشگاه بودند، تحویل داده تا آنها هم پس از جمع آوری کمک‌های داوطلبانه بچه‌ها، با آن پول ها، شیرخشک (که قبلا گفته شد) بخرند و ماست اسارتی بزنند و یا اقلام دیگر را تهیه کنند و به بیماران و نیازمندان بدهند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «از ابتکارات بچه‌ها در اوج محدودیت‌های اسارت که میتوان به آن اشاره کرد، درست کردن سرکه بود؟! آن هم با سهمیه محدود چند عددی خرما برای هر نفر و البته درست کردن سرکه هم کار هرکسی نبود و به قولی، به دست هر کس نمی‌آمد.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «جالب اینکه اغلب مواقع، در حین برگزاری دعا و در هر هفت هشت دقیقه یکبار، نگهبان عراقی که در محوطه درحال تردد بود، مزاحم می‌شد و عملا بچه‌ها مجبور بودند دعا را قطع کرده و تجمع داخل آسایشگاه را هم بهم بزنند و متفرق شوند و هر کس در جای خودش مستقر شود تا پس از رفع مزاحمت نگهبان بعثی، دوباره دعا ادامه پیدا کند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: « اذیت و شکنجه در آنجا منحصر به روز نبود، بلکه در شب و وقت استراحت نیز به سلول انفرادی رفته و آنان را شدیدتر از ضرب و شتم روزانه که برای ما عادی شده بود، کتک می‌زدند؛ و یکی دیگر از اقدامات غیر انسانی آنان این بود که در فصل سرما ... که در شمال عراق و شهر موصل هوا سرد بود و سلول‌ها هم وسیله گرمایشی نداشت، تعمداً روی زمین کف سلول، آب ریخته و آنجا را خیس می‌کردند و با گرفتن کفش و دمپایی، عملا امکان نشستن را نیز به‌خاطر خیسی زمین از او می‌گرفتند تا نتواند روی زمین بعلت رطوبت و سردی بنشیند.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «در اسارت، برای فراگیری علم و قرآن و انگلیسی و..، هیچ چیز نمی‌توانست مانع بچه‌ها شود، حتی در اوایل اسارت، نداشتن قلم و کاغذ نیز نتوانست آنها را از یادگیری و تلاش باز دارد به گونه‌ای که بچه‌ها، نبوغ خود را بکار انداختند و شیوه‌هایی نو در نگارش و کتابت را بوجود آوردند.»

کتاب «پرستوی بال شکسته»، روایتی از خاطرات آزادگان «در دوران اسارت» که «صادق مهماندوست» آن را به رشته تحریر درآورده است.