رها زارعی

رها زارعی، فقط هفت سال داشت؛ اما برای فریبا بستام، مادرش آن‌قدر بزرگ بود که حالا نبودنش، تمام زندگی را کوچک و خالی کرده است. مادری که شب قبل فاجعه، مثل همیشه، «رها» را بوسید و خداحافظی کرد و صبح، خسته از شیفت شبانه بیمارستان، با صدای تلفن معلمش از خواب بیدار شد؛ صدایی که پشت آن چیزی جز هجوم باد نمی‌شنید. اما پس از ساعت‌ها جست‌وجوی بی‌وقفه در بیمارستان و سردخانه، رها را زیر آوار مدرسه شجره طیبه میناب یافتند؛ در آغوش معلمش، کنار دو همکلاسی‌اش، با کوله‌ای بر پشت و در حالت سجده. حالا مادر رها که خودش هر روز شاهد تولد نوزادان در بیمارستان است، می‌گوید: هر کودکی که به دنیا می‌آید، برایش یادآور دختر هفت‌ساله‌ای است که دیگر به خانه برنمی‌گردد.

فریبا بستام مادر شهیده «رها زارعی» دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب، با بیان خاطراتی از آخرین دیدار با تنها فرزندش گفت: رها آرزو داشت دندانپزشک شود و با درآمدش هزینه درمان بیماران را تأمین کند؛ امروز از همه دختران و پسران ایران می‌خواهم راه رها را ادامه دهند و برای ساختن آینده کشور تلاش کنند.