همسر شهید «آقامعلی نجفی» می‌گوید: با اینکه زندگی مشترک ما زمان زیادی طول نکشید، اما بارها و بارها در همان مدت شرایطی پیش آمد که گذشت و ایثار را در رفتار و عملکرد همسرم ببینم و از او ایثار را بیاموزم او به معنای واقعی انسان شریفی بود و شهادت برازنده او بود.
مادر شهید «امین اله عباسی: پدرش نبود و آمد سراغم که برای رفتنش رضایت نامه بدهم. من در ابتدا مخالفت کردم او آنقدر ناراحت شد که حد نداشت دلم نیامد بیش از این بهم بریزد و امضاء را دادم بعدش امین اله انگار در زمین نبود آنقدر خوشحال بود که دیگر جرأت مخالفت نداشتم او به آرزوی قلبی اش رسیده بود.
برادر شهید «اکبر هاشمی نژاد» می‌گوید: اکبر از همان ابتدا برای حفظ نظام و کشور تلاش‌های بسیاری داشت و فعالیت‌های او از مسجد تا سنگر جبهه‌ها ادامه پیدا کرد او مجنون وار جنگید و در نهایت پس از اعزام به جزیره مجنون در عملیات خیبر به شهادت رسید.
برادر شهید «مردعلی کشاورز» می گوید: برادرم به قدری آگاه و شجاع بود که در مدرسه هم به هم کلاسی هایش عقیده خود را بیان می کرد و نشان می داد که چگونه پاسدار انقلاب و امام خمینی(ره) است تا جایی که معلم بارها و بارها به طرق مختلف او را شکنجه داده بود اما او از مسیر خود دست نکشید.
همسر شهید «عروجعلی محمودی» می‌گوید: همسرم همیشه دوست داشت فرزندانمان قرآنی باشند او به حجاب و عفاف خانواده اهمیت می‌داد؛ و همیشه تاکید می‌کرد همراه و فرمانبردار ولایت فقیه باشیم. او هیچ وقت به مقام و سمت علاقه نشان نداد. به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید «عروجعلی محمودی» چهارم آبان ۱۳۴۶، در روستای داودگر از توابع شهرستان ابهر به دنیا آمد. پدرش گنجعلی و مادرش قدمخیر نام دامشت. تا پایان دوره راهنمایی درس خواند. ستوان سوم نیروی انتظامی بود. ازدواج کرد و صاحب دو پسر و یک دختر شد. هفتم شهریور ١٣٨١ ، در ابهر هنگام درگیری با اشرار بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید. پیکر او را در روستای شناط تابعه شهرستان زادگاهش به خاک سپردند.
همسر شهید «عباس صمدی» می‌گوید: همسرم مدت‌ها قبل از اینکه به جبهه برود برای پشتیبانی از جنگ همراه با خانواده شهدا فعالیت می‌کرد. بعد از مدتی هم خودش به جبهه رفت و می‌گفت اگر آنجا باشی دیگر زندگی در این دنیا برایت جذابیتی نخواهد داشت. به گزارش نوید شاهد زنجان، شهید والامقام «عباس صمدی ویکی» دوم اردیبهشت ۱۳۴۴، در روستای ویک از توابع شهرستان ابهر به دنیا آمد. پدرش علی‌اوسط، کشاورز بود و مادرش سوسن نام داشت. سال ۱۳۶۴ ازدواج کرد و صاحب یک پسر شد.
پدر شهید «داود سیفی» می‌گوید: یک رو با هم صحبت می‌کردیم که در میان حرف هایش گفت اگر من به خدمت سربازی بروم باید شهید شوم. من بسیار ناراحت شدم و وقتی او دلخوری‌ام را دید گفت شوخی کردم. اما او سر حرفش ماند و به شهادت رسید.
برادر شهید «صادق کریمی» می‌گوید: صادق مدت‌ها برای رفتن به جبهه تلاش کرد، اما پدرم برای رفتنش راضی نمی‌شد تا اینکه سال‌ها بعد زمان خدمت سربازی فرارسید و او داوطلبانه در شمال غرب کشور به خدمت مشغول شد. او در نهایت هم هدف با دوستانش شهد گوارای شهادت را نوشید.
خواهر شهید «عبداله سقائی» می گوید: 6 سال داشتم که برای بدرقه برادرم به جبهه همراه پدر و مادرم رفتم و برادرم آنجا به من گفت عزیزم تاجایی که می توانی حجابت را حفظ کن. از آن روز تا به حال به همه جوانان توصیه می کنم برای ادامه راه شهدا حتما حجابتان را حفظ کنید تا آنها از ما راضی باشند.
مادر شهیدان «علیرضا و غلامرضا رجبی» می گوید: از همان روزی که هر دو رفتند شهادتشان را می دیدم انگار کسی شهادت آنها را از همان ابتدا به من گفته بود. آن روزی هم که خبر شهادتشان آمد گفتم من می دانستم که آنها حتما به شهادت می رسند. روزی که پیکرشان آمد جمعیت غیر قابل وصفی آمده بودند. فرزندان واقعا فدایی اهل بیت(ع) بودند.
برادر شهیدان «نظرعلی و عروجعلی عباسی» می گوید: 8 یا 9 سال بیشتر نداشتم و با اینکه از برادرم بزرگترم خاطره چندانی ندارم. یادم هست روزی پاسدارانی در زمین بازی فوتبال به سراغم آمدند و از برادرم دومم عروجعلی سوالی پرسیدند که او الان کجاست و چه میکند؟ گفتم او سرباز است و به جنگ رفته بعد آنها رفتند. من به خانه رفتم و این موضوع را به مادرم گفتم مادرم انگار آگاه از اصل ماجرا باشد شروع به شیون و زاری کرد و گفت او به شهادت رسیده است.
مادر شهید «جواد بیات» یکی از شهدای قرآنی استان زنجان می گوید: جواد از کودکی علاقه خاصی به قرآن نشان می داد. خاطرم هست که روزی معنای دقیق سوره توحید را از من پرسید و من آنچه می دانستم به او گفتم اما او قانع نشد. این علاقه و پیگیری باعث شد که در نهایت قاری ممتازی شود.
پدر شهید «مهراب کرمی» می گوید: پسرم به واقعا انسان مومنی بود و هیچ کس را از خود رنجیده خاطر نکرد. شهادت برازنده او بود و من نیز به او افتخار می کنم. چرا که از بهترین داشته های خود گذشت تا ارزش ها حفظ شوند.
مادر شهیدان «حیدر و صفدر مرادی» می گوید: هر دو پسرانم برای خانواده ما مایه افتخار بودند و در کنار رعایت اصول اخلاقی و دینی، احترام به بزرگتر و سایر اعضای خانواده و فایل را رعایت می کردند. پسرانم هر دو در آرزوی شهادت زندگی کردند و در نهایت به آرزوی خود رسیدند.
مادر شهید «اکبر وفا» از فرزند خود می گوید: او بسیار معتقد بود به حدی که خاطرم هست در جبهه پایش زخمی شده بود اما او روزه های خود را کامل می گرفت و راضی نمی شد کسی به خاطرش به زحمت بیوفتد. زخم پایش هنوز خوب نشده بود که راهی جبه شد. پسرم می گفت اگر من جبهه نروم شما در امنیت نخواهید بود
مادر شهید «حبیب اله تاران» از فرزند خود روایت می کند: پسرم مدام اهل کتاب و مطالعه بود. او زندگی همه امامان را در کنار سایر کتاب های مذهبی مطالعه کرده بود و چنان با نهج البلاغه مانوس بود که همیشه آن را همراه خود داشت.
پدر شهید «اسداله موسوی» می‌گوید: پسرم به قرآن و اسلام چنان خو گرفته بود که می توانست رساله را هم تفسیر کند. او در کودکی چنان رفتار می کرد که برای هم سن و سالانش اگوی رفتاری شده بود. حتی در سلام کردن هم از او آموزش‌های خاص دیده بودند.
برادر شهید «ابوطالب اوسطی» از او می گوید: بردارهایم همه برای حضور در جبهه ها اقدام کردند و رزمنده بودند و ابوطالب هم همچون آنها تلاش کرد و در نهایت به آرزویش رسید.
مادر شهید «محمد محمدی» می‌گوید: رفتار و کردار بسیار خوبی داشت و به همه احترام می‌گذاشت. به خاطر متانت در رفتار گفتارش بود که دوست و آشنا نسبت به او علاقه نشان می‌دادند.
مادر شهید «جواد بیات» از فرزند خود می‌گوید: نوزادی بیش نبود که من در رویا او را همچون سروی ایستاده دیدم. پدرم آن زمان برایم خوابم را این طور تعبیر کرد که او در آینده یا راه امامان را خواهد رفت یا عالم وارسته‌ای خواهد شد. من منتظر تعبیر این خواب بودم تا اینکه بالاخره او به مقام رفیع شهادت نایل آمد.