صدیقه شمسیان راد، همسر شهید «سیدموسی طباطبایی»، از همسری می‌گوید که حلم و بردباری اش در برابر مشکلات، او را به الگویی در رفتار با اطرافیان بدل کرده بود. وی با مرور ۱۱ سال زندگی مشترک، از پدری دلبسته به خانواده روایت می‌کند که بارها از سوی منافقین تهدید شد، اما سرانجام در عملیات کربلای ۵، به وصال معبود رسید.
زهرا سیاه پوست، همسر شهید «احمد دلاکه» با بیان خاطره‌ای از نخستین عید نوروز پس از ازدواجشان اظهار داشت: بارزترین خصلت شهید اخلاق نیکو و احترامش بود؛ در اولین بهار زندگی مشترکمان، ایشان تصمیم گرفت به‌جای برنامه‌های رایج، به دیدار خانواده شهدا برویم تا یاد آنان را گرامی بداریم؛ اقدامی که برای من درس بزرگی از سبک زندگی شهیدانه بود.
مرضیه سلیمان‌پور، همسر سردار شهید «سیدمحمد حسین‌زاده حجازی» روایت می‌کند: آشنایی ما در روزهای پس از پیروزی انقلاب، با محوریت تعهد به آرمان‌های کشور و ساده‌زیستی آغاز شد؛ او که تمام عمر خود را در مسیر مجاهدت و جبهه مقاومت سپری کرد، همواره با آرزوی شهادت زندگی کرد.
لیلا بشکاردانا، همسر شهید «تقی بشم»، روایت می‌کند که همسرش میان مسئولیت خانواده و فرمان امام(ره)، راهی قم شد تا کسب تکلیف کند؛ سپس با تأکید بر اطاعت از ولی‌فقیه، حضور در راهپیمایی‌ها و مبارزه انقلابی را وظیفه خود دانست.
لیلا بشکاردانا همسر شهید «تقی بشم» روایت می‌کند: که شهید والامقام پیش از شهادت در سال ۵۷، زمان دقیق عروجش در اول محرم و محل دفنش را بهشت زهرا (س) با جزئیات به من گفته بود.
لیلا افچنگی، همسر شهید «علی افچنگی» که در روز اربعین و در جریان راهپیمایی انقلابی به دست مأموران ژاندارمری به شهادت رسید، اکنون روایتگر داستانی از عشق پاک فامیلی، همراهی در سنگر مبارزات انقلابی و آغازی است که با تولد نوزاد ۲۷ روزه‌شان به فراقی ابدی پیوند خورد.
زهره آروری همسر شهید « اصغر دباغیان»، با بازخوانی خاطرات ۵ سال زندگی مشترک، از حضور همیشگی مردی روایت می‌کند که زندگی‌اش را وقفِ تقوا و خدمت به محرومان و مستضعفین کرده بود.
زهره خسروی، همسر شهید والامقام «شهید اکبر ترابیان»، از مردی می‌گوید که از نخستین روزهای زندگی مشترک، شهادت را آرزوی خود می‌دانست و با وجود آگاهی از خطرهای حضور در سپاه و جبهه، قدم در این مسیر گذاشت؛ آرزویی که در ۲۴سالگی و هنگام آزمایش مهمات جنگی، با شهادتش به حقیقت پیوست.
معصومه نظری، همسر شهید والامقام «اسماعیل کدخدائی»، از راز ایستادگی و امید کم‌نظیر خود در ۳۹ سال دوران فراق می‌گوید؛ پیوندی که سال ۱۳۶۳ با جذب شدن به صداقت بی‌مانند شهید آغاز شد، در بهمن ۱۳۶۵ با شهادت او در عملیات کربلای ۵ به ظاهراً فاصله انجامید، اما با حضور مداوم و تسلی‌بخش شهید در خواب‌های همسرش و دعوت او به صبوری، به پیوندی ابدی و امیدبخش تبدیل شده است.
سیما نجفیان همسر شهید «احمد مهرابی» از زندگی کوتاه اما سرشار از عشق خود با همسرش می‌گوید؛ همسری که با وجود علاقه عمیق به خانواده، به خاطر تکلیف، ایمان، دفاع از کشور و سخن رهبر انقلاب راه جبهه را برگزید و در بانه کردستان به شهادت رسید.
فرشته تاجیک، همسر جانباز شهید «محمدحسین عظامی»، در روایتی تأثربرانگیز از چهل سال پرستاری عاشقانه از همسری می‌گوید که پس از مجروحیت در جبهه و دو ماه جست‌وجو، در حالی که خانواده برایش مراسم و حتی چهلم برگزار کرده بودند، مشخص شد زنده است و به عنوان «شهید زنده» به آغوش خانواده بازگشته است.
اسماعیل میکائیلی داریان، پدر شهید والامقام «خلیل میکائیلی داریان»، در بیان خاطراتی از فرزند شهیدش می‌گوید: او جوانی مؤمن، مؤدب و انقلابی بود که همواره در کارهای خیر پیشقدم می‌شد و سرانجام در روزهای پیروزی انقلاب اسلامی در پادگان جی تهران به شهادت رسید.
دکتر زهرا مینا طاهریان همسر شهید دکتر «بهرام شکری» روایت می‌کند: در دانشگاه دندان‌پزشکی شهید بهشتی با هم آشنا شدیم و ازدواج کردیم؛ اما از یک سال زندگی مشترکمان، فقط دو هفته کنار هم بودیم. همیشه به من می‌گفت: شما باید همیشه انتظار شهادت من را داشته باشید.
پدر شهید «امیر رضایی» از روزهایی می‌گوید که پسرش میان درس و جبهه، راه سومی انتخاب کرد: برای رفتن به جبهه از پدر اجازه گرفت، اما قول داد درسش را رها نکند و شاگرد اول بماند؛ قولی که چهار سال حضور در جبهه هم به آن پایبند ماند.
همسر شهید «اکبر اسماعیلی» روایت می‌کند: تنها یک سال از آغاز زندگی مشترکمان گذشته بود که همسرم در جبهه مجروح شد؛ اما این جراحت‌ها او را از میدان دور نکرد و بارها به جبهه بازگشت تا اینکه شیمیایی شد و سال‌ها درد آن را با خود داشت. شاید او دیگر در میان ما نباشد، اما هنوز هم تکیه‌گاه من و فرزندانم است. هر زمان در زندگی به مشکلی برمی‌خورم، از خودش مدد می‌گیرم و آرامش می‌گیرم.
پدر شهید «اسمعیل دوستان» در خاطراتی از فرزند شهیدش روایت می‌کند: او با اصرار فراوان راهی جبهه شد تا از خاک میهن دفاع کند. در جریان یکی از عملیات‌ها، در محاصره نیروهای دشمن گرفتار آمد. به گفته پدر شهید، پس از پنج روز، پیکر پاک او پیدا شد و به عقب انتقال یافت؛ در میان بی‌قراری و چشم‌انتظاری خانواده، خبر بازگشتش مرهمی بر دل‌های آنان شد.
مادر شهید «احمد مقدس» در خاطراتی از فرزند شهیدش روایت می‌کند: سال‌ها از شهادت تنها فرزندش گذشته است، اما هنوز با چشمانی اشکبار از داغ جوانش سخن می‌گوید؛ جوانی که تنها ۱۰ روز تا پایان خدمت سربازی‌اش باقی مانده بود، اما در راه دفاع از خرمشهر به شهادت رسید.
مادر شهید «احمد غفوری» در خاطراتی از فرزند شهیدش می‌گوید: احمد جوانی خوش‌اخلاق، مؤدب و بسیار مهربان بود. سال‌ها از شهادتش گذشته، اما هنوز هم دلتنگ مهربانی‌ها و محبت‌های بی‌پایان او هستم.
مادر شهید «احمد عرب‌شاهی» در خاطراتی از فرزند شهیدش تعریف می‌کند: زمانی که فرزندم در منطقه عملیاتی پاوه با منافقین در حال نبرد بود، چند روزی از او خبری نداشتم. دل‌نگران و مضطرب، با امام حسین(ع) عهد بستم که اگر فرزندم اسیر دشمن نشده باشد و حتی اگر به شهادت رسیده باشد، به حرمت این عهد، اشک نریزم.
مادر شهید «احمد عرب‌شاهی» در خاطراتی از فرزند شهیدش تعریف می‌کند: روزهایی که آبادان در محاصره نیروهای عراقی بود، تلاش کردم مانع رفتنش به جبهه شوم. رو به من کرد و گفت: «مادر! چگونه می‌خواهی جواب حضرت زهرا (س) را بدهی، وقتی می‌دانی دختران و زنان در آبادان در محاصره دشمن هستند؟»