جانباز ۷۰ درصد «جعفر خرم» می‌گوید: «می‌توانم بگویم جراحاتی که بر اثر حضور در جبهه برایم پیش آمده بود، هیچ‌گاه باعث رنجشم نمی‌شد، زیرا راهی که انتخاب کرده بودم آگاهانه و با نیت کسب رضای الهی و اهل‌بیت (ع) بود.»

«حتي اگر يكي از آنها تانكش در دره يا گل گير كند. تانك را ول مي‌كند مي‌رود. در صورتيكه اگر يك ايراني بود هرگز چنين كاري را نمي‌كرد. من يك مرد ايراني را ديدم كه در اثر خوردن خمپاره به پشت تانكش، تانك آتش گرفته بود خدا او را عمر بدهد با رشادت فراوان تا آخرين توپش را خالي كرد.» ادامه این روایت خواندنی از شهید «حسن بیات» را در نوید شاهد می‌خوانید.

شهید «محمد جنیدی‌جعفری» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشته است: «ای عزيزان دلم استوار باشيد و بدانيد اگر ما شهيد شديم اميدمان اين است كه شما قوی‌تر درادامه راه انقلاب بمانيد و همچنان زين العابدين(ع) و زينب كبری ادامه دهندگان راه حسينيان باشيد و اماممان را ياری دهيد.»

مادر شهید «محمد جنیدی‌جعفری» روایت می‌کند: «یکبار به او گفتم: جارو برقی خراب شده است بيا و اين را ببر و درست كن. هيچ‌وقت تا به حال به من نگفته بود، نه. خيلی به من احترام می‌گذاشت اما يک دفعه به من گفت: من درست نمی‌كنم و من جا خوردم، به من گفت: يک روزی بيايد كه در خانه مرد نباشد، من تعجب کردم كه اين بچه آگاه بوده است.»

همسر شهید «محمد جنیدی‌جعفری» روایت می‌کند: «محمد همیشه به ما سفارش می‌کرد: براساس وظيفه كار كنيد و نتيجه هيچ مهم نيست اگر همه ما موظف باشيم به آنچه كه خدا گفته است عمل بكنيم. نتيجه زياد مهم نيست پيروزی هست يا نه مهم نيست موفق هستيم در زندگی برای مردم كار نكنيم و بنده هوی و هوس نباشيم، اگرچه ظاهر دنيا را هم حفظ كنيم آنچه كه در معنا هست بدست نياورده‌ايم.»

همسر شهید «محمد جنیدی‌جعفری» روایت می‌کند: «روی يک كاغذ نوشت: «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» و بر روی تلفن چسباند و گفت: «هر وقت دلت تنگ شد به اين نوشته نگاه كن و آن را بخوان.»

شهید «محمد جنیدی‌جعفری» در بخشی از نامه‌اش آورده است: «ساعت هشت شب چهارم اسفندماه سال ۱۳۶۲ خبر بخش رزمندگان به طور پيام از صدای جمهوری اسلامی پخش می‌شود، شور و حال عجيبی در بين بچه‌ها انداخته بود. خلاصه انسان در پوست خود نمی‌گنجد. نمی‌دانم كدام لحظه تاريخ را تشبيه كنم.»

شهید «محمد جنیدی‌جعفری» قسمتی از خاطرات منطقهِ بوکان نوشته است: «در این سه ماهی که ما دراین منطقه بودیم و در روستا‌های بوکان به جهت کار‌هایی که داشتیم رفت و آمد داشتیم کاملاً به مسائل این منطقه آشنا شدیم و دیدیم که بچه‌های حزب الهی چگونه با کمبود‌ها و نارسایی‌ها می‌ساختند تا دشمن را عقب برانند. در بعضی جا‌ها بچه‌ها با سرما و کمبود مسائل رفاهی ساختند که زبان نمی‌توانند این مسائل را بیان کند، باید انسان از نزدیک ببیند تا بداند ماندن در کردستان یعنی چه؟ خدا توفیق دهد به آن‌ها که در این منطقه خدمت می‌کنند.»

شهید «رضا جنیدی‌جعفری» در نامه‌اش نوشته است: «يک روز صبح زود برای تداركات می‌خواستيم برويم برف زيادی بود كه در برف مثل آب شنا می‌كرديم من وقتی كه رفتم بالای قله و برگشتم به علت زياد بودن راه و ديد داشتن عراق به آن منطقه بايد سريع می‌رفتيم و خلاصه كارمان كه تمام شد برگشتم سردرد عجيبی مرا گرفت كه قرص و مسكن اينها به دادم نرسيد. از شدت درد به خوابم رفتم. ناگهان ديدم يک نفر می‌گويد: بلندشو برو نمازت را بخوان خوب می‌شوی»

از شهید «رضا جنیدی‌جعفری» روایت شده است: «رضا در حال حفر سنگر بود و بسيار زياد گود كرده بود، به او گفتيم: رضا بس است بعدها فهميديم كه برای نماز شب سنگر را گود می‌كند.»