خواهر شهید «عبدالعلی آهنگران» می‌گوید: «با کمک او، توانستم در هفت سالگی، سوره جمعه را حفظ کنم. نماز و قرآن را هم از عبدالعلی آموختم. همیشه سفارش می‌کرد که نمازمان را اول وقت بخوانیم. ارتباطش با قرآن زیاد بود. حتّی سه روز پایانی عمرش را که در مجروحیت به سر می‌بُرد، با دهان روزه به شهادت رسید.»

همسرش شهید «حسین‌علی رنجبر» می‌گوید: «همیشه به ما می‌گفت: در برابر شهادتم، مثل حضرت زینب ایستادگی کنید. با رفتار خود، به مردم درس بدهید؛ چرا که این انقلاب، به شیرزنانی، چون شما محتاج است.»

شهید «فرشاد صفائی» متولد ۱۳۴۶، به دنیا آمد. پدرش علی نام داشت و سرانجام در تاریخ بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۶۵، در منطقه حاج عمران بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.

دختر شهید «فتحعلی غلامی» می‌گوید: «با حقوق کم پدر، زندگی سختی داشتیم. با این همه مشکلات، پدرم دست از جبهه نکشید و تا آخرین نفس سعی کرد به این انقلاب خدمت کند.»

شهید «جعفر بابائی» در سال ۱۳۴۴، در روستای درازان آمل به دنیا آمد. او به عنوان پنجمین فرزند خانواده بود و به خاطر علاقه زیاد به امام راهی جبهه شد و در تاریخ بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۶۵ به شهادت رسید.

فرزند شهید «سیدشجاع الدین ادیانی» می‌گوید: «پدرم بسیار ساده دل و مهربان و دلسوز بود چنانکه من سال سوم ابتدایی بودم برای گرفتن کارنامه همراه او به مدرسه رفتم. او بعد از گرفتن کارنامه دید معدلم بالای ۱۷ است و شاگرد سوم شدم. بعد از بیرون آمدن از مدرسه برایم جایزه خرید.»

شهید علی رحیمی، مبارز علیه رژیم شاه، فرمانده کمیته پس از انقلاب و سپس رزمنده در جبهه‌های جنوب و غرب کشور بود. ایشان در سال ۱۳۶۱ در غرب کشور به شهادت رسیدند و پیکرشان پس از سال‌ها در زادگاهشان به خاک سپرده شد. فرزند ایشان پس از شهادت پدر متولد شدند.

در زندگی‌نامه شهید والامقام «جمشید امدادی» میخوانیم: با آغاز عملیات نصر یک، آتش دشمن زیاد شد و دوستانش نتوانستند پیکر او را به عقب برگرداند و پیکرش در ارتفاعات بانه جا ماند.

دوست شهید «عابدین اصغری» می‌گوید: «با توجه به این که متأهل بود، گاهی پیش می‌آمد که در طول هفته، یک‌بار به منزل می‌رفت. یک‌روز از محل کارش مرخصی ساعتی گرفت. وقتی داشت به منزلش می‌رفت، سرش پایین بود. جلویش را گرفتم و گفتم: چرا به دور و برت نگاه نمی‌کنی؟ گفت: شاید چند نفر از آشنایان را ببینم و با آن‌ها احوال پرسی کنم. این باعث می‌شود که دیرتر به محل کار برگردم.»

برادرش شهید «محمد رحیم بردبار» می‌گوید: وقتی محمدرحیم به مرخصی می‌آمد، قبل از هر کاری اول به خانواده‌های شهدا سرکشی می‌کرد تا ببیند مشکلات و نیازمندی‌های آن‌ها چیست؛ سپس به خانواده اش سر می‌زد.