برادر شهید «حسین آسال» میگوید: شغل برادرم گچ کاری بود و بسیار به گچ کاری علاقه داشت. در اوایل سال ۱۳۵۷ شروع به گچ کاری کرد او با گچ عکس شاه را میساخت و خانواده را به خنده در میآورد.
مادر شهید «مهدی ملکی» در بیان خاطراتی از فرزندش میگوید: پسرم میگفت: مامان دعا کن من شهید شوم، میگفتم آخه مادر اگر همه شهید بشن پس کی این انقلاب رو نگه داره. میگفت «نه، اگر من شهید نشوم، چون فرمانده هستم، مرا میبرند پشت این میزها و از آن بالا پرت میکنند توی جهنم، ممکن است خدایی ناکرده نادانسته کار اشتباهی انجام دهم که دیگر ندانم جواب خدا را چه بدهم.»
خواهر شهید «احمد نیکجو» میگوید: احمد نذر امام هشتم، بود. مادرم چهار پسر بدنیا آورد ولی هیچ کدام زنده نماندند تا اینکه دست به دامن امام رضا (ع) شد، احمد را به ما هدیه کرد. این بار احمد ماندنی شد؛ احمد به قدری زیبا بود که مثال زدنی نبود، موهای طلایی داشت، واقعاً زیبا بود، مادرم میترسید بچه را بیرون بیاورد تا از چشم زخم در امان باشد.
دوست شهید «محمد پاشنا» میگوید: همیشه لبخند بر روی لبش بود هیچ وقت کوچکترین عصبانیتی در او دیده نشد حتی در بدترین شرایط میخندید. از گفتن خبرهای بد امتناع میکرد. خبرهای شاد را اعلام میکرد.
سرباز «شهید جعفر سپهری» میگوید: سپهر خويشتن رابه اخلاق اسلامي آراسته بود و اين بزرگترين افتخارش بود. او به يقين دريافته بود که امروز در نظام جمهوري اسلامي ايران، اين به عنوان و درجه نيست که به انسان ارزش مي دهد. بلکه اين متحلق شدن به اخلاق حسنه و نيک و خير است که اگر در وجود انسان تبلور يابد، نه تنها به آدمي افتخار و ارزش ميدهد بلکه درجه دنيوي او را به درجات اخروي در بهشت برين تبديل ميکند.
مادر شهید «حسن یزدانی» خاطرنشان کرد: ساعاتی را برای امام زمان کار میکرد و میگفت حقوق این ساعتها را حساب نکنید. او حسن را جوانی دلسوز، خوشاخلاق و خندهرو توصیف کرد و گفت: خیلی چشمپاک بود. من این اخلاقش را خیلی دوست داشتم.
پدر شهید نصرالله حسننژاد میگوید: فرزندم روحیهای انقلابی داشت و به ارزشهای دینی پایبند بود. کمتر کسی را دیده بودم که در آن سن و سال چنین اخلاق و منش پسندیدهای داشته باشد.
جعفر مزیدها آزاده بهشهری که ۵ سال از جوانی خود را در اردوگاههای حزب بعث عراق سپری کرده است دربیان خاطرات خود از دوران تلخ و شیرین اسارت برایمان میگوید، خاطراتی که تلخی آن را با خبر شنیدن رحلت امام (ره) و شیرنی اش را مژدهای که سید آزادگان شهید ابوترابی به آن داد، یاد میکند.
مادر شهید «محمد کوچکی» میگوید: محمد پس از گذراندن دوره آموزشی در سوادکوه، ابتدا به کردستان اعزام شد و پس از حدود چهار ماه حضور در مناطق عملیاتی، راهی جبهه جنوب و منطقه شلمچه شد. مهدوی ذکر کرد: هرچه به او میگفتم من تنها هستم و نرو، قبول نمیکرد. روحیهای شجاع و نترس داشت و عاشق حضور در جبهه بود.
خواهر شهید «یزدان سلطانتویه» میگوید: «برادرم همیشه میگفت اگر شهید شدم مرا کنار پسرخالههای شهیدم دفن کنید و همین آرزو نیز پس از شهادتش برآورده شد. امیر همواره خواهرانش را به رعایت حجاب توصیه میکرد و هنگام بازگشت از جبهه با شوخی میگفت: «گوسفند بکشید، دارم میآیم.»