«کوکب احمدی»، می‌گوید: محمد، علاقه خاصی به درس خواندن داشت. تحصیلات خود را که به اتمام رساند وارد ارتش جمهوری اسلامی شد که همزمان شد با جنگ ایران و عراق. شهید در جبهه های جنگ حضور یافت و همیشه می‌گفت من ایران را دوست دارم و برای حفظ آب و خاک وطنم تا پای خون می‌جنگم.

«مریم حمزه»، می‌گوید: همسرم بسیار مؤمن و متعهد به زندگی با این حال هیچوقت رزمندگان را تنها نمی‌گذاشت و همیشه به من می‌گفت من می‌روم، مراقب بچه‌ها باش.

«بانو سپهری کهریزی» می‌گوید: «یک روز شهید برگشت و گفت؛ من می‌خواهم به جبهه بروم که در جواب به او گفتم؛ شما که همیشه آماده باش هستی.» علی حاضر نبود خاک وطن را در خطر ببیند و همیشه برای جنگیدن با دشمن حاضر بود.

«حامد اشرف پور» می گوید: من نیروی عملیاتی سپاه پاسداران بودم، دائم با گروهک‌های کومله و دمکرات درگیر بودیم و در اکثر عملیات‌ها، یار و همرزم شهید «نجیب پیران ویسه» بودم که بالاخره روی مین رفتم و مجروح شدم.

«علی میرزا عمی» می‌گوید: ‌زمانی‌که بعثی‌ها از ایرانی‌ها شکست می‌خوردند، اسرا را به شدت می‌زدند و ما هم می‌خندیدم. از ما می‌پرسیدند چرا می‌خندید به آنها جواب می‌دادیم که شما منبع خبری خوبی هستید چون از ما ایرانی‌ها شکست خوردید.

«امین اله توانا»، می‌گوید: آمریکا، کشوری را که در آن شهادت یک فرهنگ عمومی است، از چه می ترساند. زمانی که یک باور در ملت ایجاد می‌شود که مرگی وجود ندارد و این شهادت است.

«اسماعیل پاشا بنی عامریان» پدر شهید«محمد رضا عامریان»، می‌گوید: از طرف بسیج وارد جبهه شده بود. آن زمان من راننده اتوبوس بودم همکارانم متوجه شده بودند که محمد رضا شهید شده به من گفتند؛ امروز به تهران نرو. من از ماشین پیاده و به سمت منزل راهی شدم، همین که رسیدم خبر شهادت را دادند و ما هر چه داریم از برکت خون شهید است.

«ملوک علی ویسی» همسر شهید «عزت الله پرویزی»، می‌گوید: هر زمان که از محل کارش به خانه برمی‌گشت به مسجد می‌رفت و دعای کمیل می‌خواند و بچه را جمع می‌کرد و به آنها آموزش قران می‌داد.

«قربانعلی بابایی» پدر شهید «حمید بابایی»، می‌گوید: زمانی که فرزندم شهید شد، در خاک عراق بود. پیکرش فرزندم بعد از 15 سال به دست ما رسید. طی این 15 سال شبانه روز پیگیر فرزندم بودیم و هر بار بی‌نتیجه و ناامید می‌شدیم.

«فرشته مراد خانی» می‌گوید: من خودم را شرمنده یوسف می‌دانم چرا که افتخار بزرگی را برای من و فرزندانم به جا گذاشته است.