«علی اشرف دایی چین»، می گوید: 19 سال بیشتر نداشتم که وارد ارتش جمهوری اسلامی ایران شدم. آن زمان جنگ تحمیلی شروع شده بود که فرمانده ما دستور داد به سمت غرب کشور(سومار ) برویم. من مسئولیت خدمه موشک را به عهده داشتم به دستور فرمانده تعداد زیادی از بعثی ها را در همان حمله از بین بردیم که بعد از این حمله به هم اسارت عراقی ها درآمدیم.

«عبدالصمدعسکری»می گوید: در منطقه مهران- چنگوله به همراه یکی از دوستانم که شهید شد در سنگر بودیم یک شربت آبلیمو درست کردیم و با هم خوردیم که به شوخی گفتم این شربت شهادت است حتما شهید می شویم. دو تا از پتوهای داخل سنگر را بردیم تکاندیم و به سومین پتو که رسیدیم خمپاره وسط پتو خورد و عبادالله شهید شد و من به دیوار سنگر مقابل خوردم.

«ثریا وثوقی نظر» می‌گوید: یک روز احمد به من گفت: خواب دیدم شهید می‌شوم و همین طور هم می‌شود که من هم برگشتم و گفتم: چرا اینطور فکر می‌کنی فقط یک خواب بوده. سرانجام در تنگ کورک به محاصره دشمن درمی‌آیند و همان جا به شهادت می رسد و بعد از 8 روز پیکر شهید برگردانده می‌شود.

«صورت پا»، می‌گوید: فرزندم، 18 سال بیشتر نداشت که در پادگان سردشت مشغول به فعالیت شد. سپس او را به حلبچه و بعد از آنجا به پادگان ابوذر در منطقه سرپل ذهاب اعزام شد که بی‌سیم چی عملیات ها شود و در نهایت توسط دشمن بعثی در بمباران هوایی به شهادت می‌رسد.

«بیگزاده صفری»، می‌گوید: یک شب برای انجام عملیات به همراه دوستانش به تنگ حاجیان می‌روند که چهار نفر از همرزمان تکاورشان روی مین می‌روند و شهید می‌شوند. ایشان برای برگرداندن پیکر شهدا به میدان مین می‌رود، سه شهید را بیرون می‌آورد و به همراه نفر چهارم خودش هم روی مین می‌رود و شهید می‌شود.

«مریم دارابی»، می گوید: علی، بسیار مهربان و دلسوز بود. شغل‌اش را دوست داشت و بسیار وظیفه شناس بود.

«فاطمه رجبی قلندرکی»، می‌گوید: حمید بسیار بچه مهربان و دلسوزی بود، به من می گفت مادر اگر من از دنیا رفتم برایم مشکی نپوشید، گریه نکنید و خرج و مخارج مراسمات را برای دیگر خواهران و برادرانم بگذارید که نیاز دارند.

«توران فانوس صفری»، می‌گوید: همسرم جانباز 70 درصد نخاعی بود قبل از شهادتش هیأتی را برپا کرد دائم ذکر «یاحسین»، «یا زینب» و «یا زهرا (س)» را بر لب داشت.

«مهنازعزیزی حسین آبادی»، می‌گوید: شهید در دهلران خدمت می‌کرد یک روز برای دیدن ما آمده بود و گفت: می‌خواهم به جزیره مجنون بروم من و پدر و مادرش مخالفت کردیم اما او گفت: دوستانم به جزیره مجنون رفتند من هم باید بروم که آخرین بار بود دیدمش و برای همیشه رفت.

«حشمت کیهانی» پدر شهید «علی اکبر کیهانی» می‌گوید: پسرم از 10 سالگی وارد بسیج شد. قاری قرآن بود و در پایگاه بسیج به بچه‌ها آموزش قرآن می‌داد.