شهید «احمد حیدری» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: در دفاع از میهن خود از هیچ چیز دریغ نکنید. امانتدار خوبی باشید و گذشت و ایثار را سرلوحه‌ی زندگی خویش قرار دهید.

شهید «علیرضا بلباسی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: خواهران عزیزم که شما هم در همه حال فریاد اسلام و قرآن را سر دادید و هر کجا نشستید از اسلام و قرآن حمایت کردید خدا از شما قبول کند ولی از تربیت فرزندانتان در این راه غافل نباشید.

همسرم این را بدان که زیباترین لباس بشر لباس شهادت و صبر در راه اوست که تو هم در آن شریک هستی، همسرم آن‌قدر باید آماده‌باشی که روزی همسر شهید هم بشوی.

شهید سیدحسین میرداداشی کاری در وصیت‌نامه خود بیان کرد:‌ای جوانان! رمز پیروزی شما در وحدت است و نگذارید منافقان به مملکت اسلامی خیانت کنند، پست‌هایی به عهده آنان نگذارید که همین‌ها دل شما را به درد می‌آورند.

شهید «علی اصغر بصیر» در وصیت‌نامه خود بیان کرد: برادران و خواهرم مسئولیت شما خیلی سنگین است. شهید راهش را رفت و شما باید راهش را تداوم بدهید و باید پیامش را به گوش تمامی ملت‌های فقیر و مستضعف برسانید.

شهید «قاسم مطان» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد:‌ ای خواهرم مهربانم‌ ای زینب زمان، زینب گونه باش، زینب گونه استوار باش، ندای مظلومانه ما را به آیندگان و به جامعه عصر حاضر برسان، مگر نشنیدی زینب چگونه سخنان حسین را در مقابل یزید به مردمان آن زمان رساند.

شهید «شمس الدین ذاکر گتابی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: مسئولیت مسلمان است او را به صحنه‌های حق و باطل می‌کشاند تا دفاع کند از حق و بر آنکس که بر او ظلم روا شد و اگر این نبود، حسین بن علی (ع) در صحرای کربلا با ۷۲ تن از یارانش چنان شور اسلامی و انقلابی به پا نمی‌کرد و اینگونه است که تا دنیا دنیاست، صدای الله اکبرش در گوش ما شیعیان زمزمه می‌کند.

شهید «فیض اله مهربانی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: نماز شما نباید ترک شود و هرکس نماز نخواند و روزه نگیرد و پیرو امام نباشد و در خط اسلام و جمهوری اسلامی نباشد، راضی نیستم در مجالس من شرکت نماید و خود را جزو دوست یا بستگان این حقیر بداند.

شهید «میرکریم جمالی کلنشینی» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: از خواهرانم می‌خواهم که در حفظ حجاب خود نهایت کوشش را داشته باشند که حجاب آنان کوبنده‌تر از خون شهیدان است.

شهید «علی آفاقیان» در وصیت‌نامه خود می‌نویسد: هر کاری را نمی‌شود عاقلانه انجام داد، زیرا بعضی از کار‌ها هستند که عقل در مقابل آنها احساس حقارت می‌کند و جز با عشق نمی‌توان آن را به پایان رسانید.