در روزهایی که معنای ایثار گاه در همهمه روزمرگی‌ها گم می‌شود، مرور وصیت‌نامه‌های شهدا، بار دیگر جان را بیدار می‌کند. سردار شهید انوش خجسته از فرماندهان گیلانی دوران دفاع مقدس، با قلمی آرام اما دلی پرشور نوشت که برای انتقام نمی‌جنگد، بلکه برای زنده‌ماندن دین، برای لبیک به امام و برای خدا؛ و تیری که از اسلحه‌اش رها می‌شود، نه از کینه، که از ایمان است.

در روزهایی که غبار فتنه و تهدیدهای خارجی به جان سرزمینمان وزیدن گرفته، آموزه‌های عاشورا بار دیگر پرچم عزت و ایستادگی را بر بلندای ایران برافراشته‌اند؛ پرچمی که به گفته یک روحانی جانباز گیلانی، رمز ماندگاری وطن در برابر زورگویان جهانی، همان عشق به امام حسین(ع) و ایمان مردم به راه حق است.

شهید «عنایت‌الله محمدی» جوانی از دیار فومن بود که در واپسین روزهای اسفند ۱۳۶۵ در شلمچه آسمانی شد. او در وصیت‌نامه‌ای پُر از بصیرت، به برادرانش هشدار داد تا مبادا فریب دشمن را بخورند و از امام و انقلاب جدا شوند؛ پیامی که این روزها هم، چون زنگ بیدارباش برای ملت ایران شنیده می‌شود.

شهید «اسماعیل شعبانی» دانش‌آموز بسیجی و نوجوانی از دیار کومله لنگرود بود که در وصیت‌نامه‌ای کوتاه اما عمیق، مردم را به پیروی از قرآن، حرکت امام حسین(ع) و خط امام خمینی(ره) دعوت می‌کند؛ نوجوانی که با قلبی آگاه و زبانی روشن، حقیقت دنیا و سفر آخرت را به نسل‌ها یادآوری کرد.

شهید «غلامحسین نجفی» از مبارزان گمنام اوایل انقلاب اسلامی بود که بی‌هیاهو و بی‌ادعا، به فرمان نایب امام زمان(عج) قیام کرد و در وصیت‌نامه‌ای پرشور، آرزوی پیوند انقلاب اسلامی با نهضت جهانی مهدوی را به یادگار گذاشت. او که امروز هم‌صدای ملت مقاوم ایران، دشمنان اسلام و سرمایه‌داری جهانی را نشانه گرفته بود، میراثی ماندگار از ایمان و غیرت به‌جا گذاشت.

جمشید بشکول، نوجوانی ساده‌دل از دیار فومن، درست در چنین روزی، هفتم مردادماه ۱۳۶۴، در عملیات «قادر» در منطقه‌ی کلاشین، ناپدید شد؛ نه از یاد، که از چشم‌ها. هنوز بی‌سیم‌اش در دل کوه‌ها صدا می‌زند: «من اینجام... برای وطن.»

شهید «جواد زرجام» هنگامی که به‌جای باران نقره‌ای گیلان از آسمان جنوب ایران، باران گلوله می‌بارید در غرب پل کرخه، شاعرانه‌ترین بیت خود را سرود و مستانه در خون خود غلتید تا به دیدار معشوق برود.

شهید حسین خدادوست، جوان فومنی که در قامت یک سرباز ارتش به جبهه رفت و در میمک آسمانی شد، وصیتی از خود به‌جا گذاشت که امروز هم شنیدنش تکان‌دهنده است. از حفظ راه امام گفت، از زنده نگه داشتن جبهه‌ها، و از ملتی که باید تا همیشه، در میدان بماند؛ با ایمان، با حضور، با یاد شهدا.

در وصیت‌نامه شهید علیرضا دلکش آمده است: به افراد حزب‌الهی توصیه می‌کنم که شخص‌گرایی و دودستگی را کنار بگذارند و پیرو خط امام باشند و مبادا انقلاب را فدای سلیقهٔ شخصی خود بکنید.

شهید سلیمان جعفری نصرالله‌آبادی در سفارش به همسرش گفته است آن روز که ما این مسیر را انتخاب کردیم به‌تمامی مسائل که پیشروی ما بود فکر کردیم و حال نیز از اینکه خدمتگزار اسلام و کشورم هستیم بی‌هیچ تردیدی احساس افتخار می‌کنم.