این همزمانی عجیب برای من پیامی روشن داشت؛ اینکه شهید زنده است و حتی برای کوچک‌ترین آرزو‌های قلبی ما هم نشانه‌ای می‌فرستد. آن نهال که حالا در دل خاک ریشه دوانده، برای ما تنها یک درخت نیست؛ او نماد حیات جاویدان ابوالفضل است.

سخت‌ترین لحظه، زمانی بود که سنگ لحد را بر مزارش گذاشتند. همان‌جا رو به آسمان کردم و گفتم: خدایا، تو خود شاهدی که عزیزترینم را زیر خاک گذاشتم؛ خدایا، من این امانت را به تو بازگرداندم؛ آن را از من بپذیر. خطاب به خاک گفتم: تو از من خوشبخت‌تری، زیرا تا قیامت پیکر پاک او را در آغوش خواهی داشت.

آن عطر، بوی حضور معین بود. بار‌ها و بار‌ها خانواده آن رایحه ملکوتی را احساس کردند و هر بار، یقینمان بیشتر شد که معین زنده بوده و ما را در این مسیر تنها نگذاشته است.

«ابراهیم باقری» می‌گوید: « معرفی و تبیین سیره شهدای خدمت می‌تواند الگوی ارزشمندی از مدیریت متعهد و خدمت صادقانه را به جامعه ارائه دهد. نسل جوان وقتی می‌بیند که مسئولان کشور با روحیه جهادی و با انگیزه خدمت به مردم فعالیت می‌کنند، این نگاه در آنان نیز تقویت می‌شود که خدمت به جامعه یک ارزش بزرگ است.»

محمدصالح شهیدگونه زندگی کرد و سرانجام به آرزویی رسید که شایسته روح بلندش بود؛ شهادت.

جانباز ۳۵ درصد «محمد پورمحمود» می‌گوید: پایان هر نبرد، آغاز تأملی دوباره در وعده‌های الهی است؛ وعده‌هایی که در کتاب مقدس بار‌ها تکرار شده‌اند: اگر نیت شما در راه خدا باشد، حمایت من شامل حالتان خواهد شد.

حجت‌الاسلام شیخ قاسمعلی دنکوب گفت: مظلومیت شهدای اسیر، تنها به زمان شهادتشان محدود نمی‌شود؛ بلکه در نحوه‌ی روایت پس از شهادت نیز ادامه دارد. بسیاری از آنان بدون صحنه‌ی نبرد یا مراسم تشییع شناخته‌شده، در سکوت و بی‌خبری به شهادت رسیدند و خانواده‌هایشان سال‌ها در انتظار ماندند. بی‌توجهی به این بخش از واقعیت، بی‌عدالتی در حق شهدا و تحریف حقیقت دفاع مقدس است؛ چراکه دفاع مقدس علاوه بر حماسه، سرشار از مظلومیت نیز بوده است.

مادر شهید «منصور گرگیج مهر» درمورد فرزندش می‌گوید: انگار فرشته‌ای از جانب یزدان بود؛ هدیه‌ای آسمانی که برای مدتی کوتاه به امانت به من سپرده شد، و اکنون صاحب اصلی‌اش او را بازپس گرفته است. سخنم با او، زمزمه‌ای از عمق جان است: «منصور جانم، شهادتت مبارک باد!»

امیر حسین در ماه محرم به دنیا آمده بود، برای همین نام او را امیر حسین گذاشتیم. او که امیرحسین نام گرفت، گویا از بدو تولد، سهمی از میراث کربلا را به دوش می‌کشید. در ماه سوگواری اهل بیت (ع) متولد شد و در همان ماه، با اقتدا به آموزه‌ی سرور شهیدان، لباس شهادت پوشید. تولدی که با نوای «یا حسین» آغاز شد، با صلابت عاشورایی پایان یافت.

پسرم گفت: نگران نباشید؛ من سوگند خورده‌ام این راه را تا آخر طی کنم. هیچ قدرتی، هیچ وسوسه‌ای، توان بازداشتنم را ندارد. ما شاگردان ولایت‌ایم و مطیع فرمان رهبر خویش؛ راهی که آغاز کرده‌ایم، با یقین و ایمان ادامه خواهد یافت، زیرا در دل ما چراغی است که از پرتو اطاعت می‌سوزد، نه از ترس طوفان.