«حسن مأوایی» می گوید: من از سال 1357 وارد کمیته انقلاب سپاه پاسداران شدم. جنگ تقریبا به پایان رسیده بود که شنیدیم منافقین خود را به اسلام آباد غرب رسانده‌اند. در مسجد جامع نشسته بودیم که امام جمعه وقت اعلام کرد برادران، اسلام‌آباد سقوط کرده هر چه زودتر باید به آنجا بروید! همین که راهی عملیات مرصاد شدیم، مریم رجوی با بلندگو اعلام می‌کرد: پیش به سوی تهران تا 24 ساعت دیگر آنجا را گرفته‌ایم که به لطف خدا آنها را شکست دادیم.

«هوشنگ فتحی» می گوید: من در هوانیروز کرمانشاه شاغل بودم. بهمن ماه 1365 در محل خدمت مشغول بودم که به یکباره هواپیماهای دشمن، کرمانشاه را بمباران کردند. همان لحظه یکی از همکارانمان روی زمین افتاده بود رفتم که او را نجات دهم و به بیمارستان برسانم که خودم هم تنگ نفس شدم و مردم ما را به مرکز درمانی رساندند.

جانباز و آزاده «کرمعلی کاظمی»، می‌گوید: سال 1366 در عملیات والفجر 10 از ناحیه چشم، ریه و اعصاب و پوست شیمیایی شدم. جزء نیروهای پشتیبانی بودم به ما گفتند که عراق به سمت روستاها و شهرهای غربی پیش روی کرده و باید برای نجات مردم هر چه سریعتر اقدام کنید خودمان را به روستاها رساندیم و خدا رو شکر دو هزار نفر از مردم را نجات دادیم و در نهایت خودمان اسیر شدیم.

جانباز کرمانشاهی«ایرج مظفری کیا»، می‌گوید: تاریخ هشتم آبان 1360 در منطقه کردستان در درگیری با دمکرات ها از ناحیه هر دو پا مجروح شدم. من هیچگاه از مجروحیتم ناراحت نشدم و پشیمان نیستم جانبازی افتخار بزرگی است که نصیب من هم شد.

جانباز شیمیایی «علی صیدی»، می‌گوید: در تاریخ 31 تیرماه 1362 به عضویت سپاه پاسداران درآمدم. چندین بار تا سال 67 مجروح و آخرین بار در منطقه بابایادگار شیمیایی شدم. مدتی در منزل استراحت کردم همین که متوجه شدم عملیات عراق در نقطه مرزی کشور در حال انجام است طاقت دیدن پیشروی آنها را به خاک ایران نداشتم و دوباره به دفاع از وطنم پرداختم.

«اکبر دوستی»، می‌گوید: سال 1363 به مناطق جنگی اعزام شدم.18 سال بیشتر نداشتم و در تاریخ 22 اسفندماه 1364 در منطقه عملیاتی فاو از ناحیه کمر ترکش خوردم. یک هفته در کما بودم.عشق به ولایت و دفاع از وطن من را به سمت جبهه های جنگ روانه کرد. خوشا به حال کسانی که شهید شدند و ای کاش من هم شهید می شدم.

«بهمن نوری میر حصاری»، می‌گوید: سال 1374 بود 9 سال بیشتر نداشتم. خانواده‌ام من را راهی مدرسه کردند در راه وجود یک تراکتور کشاورزی من را مجبور کرد که از جاده خارج شوم که به یکباره یک مین سد راه من و موجب قطع یکی از دستانم می‌شود.

«روح‌اله‌جاسمی»،‌ می‌گوید: دوم مهرماه 1359 حمله سراسری دشمن بعثی آغاز شد و ناخودآگاه متوجه شدیم که دشمن به کشور هجوم آورده است. ما را به منطقه دشت ذهاب انتقال دادند. آمادگی جنگ را نداشتیم که در نهایت تعدادی از ما اسیر و تعدادی هم شهید شدند. من به مدت 10 اسیر بعثی‌ها بودم و با سر‌بلندی به ایران بازگشتیم.

«مراد ویس خسروی»، می گوید: دوم راهنمایی بودم که به جبهه رفتم در هشت سال دفاع مقدس خدمت سربازی را گذراندم و فعالیت هایم را با عنوان بسیجی ادامه دادم. 32 تیرماه 1367 در روستا بودم که هواپیماهای عراقی روستا را بمباران شیمیایی کردند و من هم شیمیایی شدم. همه ی بدنم تاول زده بود و هنوز هم آثار این مجروحیت در من وجود دارد.

«کیومرث شهبازی راد» می‌گوید: در حین انجام عملیات بودیم که به یکباره دشمن ما را دید مجبور شدیم جایی پناه بگیریم همرزمانم وارد سنگر شدند و من هم مشغول تعمیر یکی از خودروها شدم دشمن اطراف ما را به خمپاره بست برای اینکه متوجه من نشود زیر خودرو رفتم همین که خواستم از زیر خودرو شروع به تعمیر کنم یک خمپاره نزدیک من منفجر و همانجا مجروح شدم.