عضو تشکل راویان ایثار استان البرز از دیدار با خانواده شهید بحرانیانی روایت می‌کند: «خواهر شهید بحرانیانی در این دیدار گفت: عبدالزهرا با چهره خندان و گام‌های سبک مانند کبوتری که دوست دارد به اوج آسمان پرواز کند پر کشید و عازم جبهه شد.»

شهید «حسین نانکلی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. هم‌رزم او در خاطراتش چنین می‌نگارد: «نزدیک خط كه رسیدیم شهید نانكلی و دو نفر از هم‌رزمانش را دیدم. در یک دشت باز و بدون كمترین جان‌پناه و خاكریزی كه بتواند از اصابت تركش انسان را محافظت كند، می‌دویدند.»

شهید «احمد رستمی» از شهدای دوران دفاع مقدس است. نوید شاهد البرز عکس‌نوشتی از گزیده وصیت‌نامه این شهید را منتشر می‌کند.

شهید «حمیدرضا گلکار» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او بعد از اینکه در عملیات چشمش را از دست می‌دهد، می‌گوید: «این چشم را برای خدا داده‌ایم و احتیاجی به آن نداریم همین یک چشم ما را کافی‌است.»

شهید «رمضانعلی مصباح» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او که به دنبال پسرش به جبهه می‌رود در آنجا ماندگار می‌شود و تا شهادت برنمی‌گردد.

فرزند شهید قنواتی می‌گوید: «مدافعان حرم نیز اگر شهید نشوند حداقل اسمشان در لیست مدافعان حرم زینب(س) ثبت خواهد شد.»

«زهرا خوبکویی» از زایران اربعین حسینی است که در دلنوشته ای بیان می‌کند: «باهر قدم، عطر شهدا در فضا پخش می‌شد،گویی شهدا در مسیر هستند و خوش‌آمدگوی زائران. به یاد شهدا و علما که دل را راهی کرب و بلا می‌‎کردند، قدم برمی‌داریم. شهدا راه را نشان می‌دادند، روشن کننده مسیر بودند.»

مادر شهید «ابراهیم اسمی» از شهدای مدافع حرم روایت می کند: «بچه ها که می روند بیرون کمی که دیر می کنند من نگرانشان می‌شوم اما ابراهیم که سر کار می‌رفت، نصف قلب من باهاش می‌رفت ولی به بچه ها نمی گفتم، تو دل خودم نگه می‌داشتم.»

شهید «ابراهیم اسمی» از شهدای مدافع حرم است. در روایت از او آمده است: «از همان دوران کودکی دفاع از مظلوم در او نهادینه شده بود. اگر می‌دید به کودکی داره ظلم می شود، یا عده‌ای مسخره‌اش می‌کنند یا کتکش می‌زنند، تحمل نمی‌کرد و قبل از اینکه ناظم مدرسه یا بزرگ‌تر دیگری برسد خودش وارد عمل می‌شد و از آن مظلوم دفاع می‌کرد.»

شهید«حسین آجرلو» از شهدای دوران دفاع مقدس است. او در خاطرات خودنوشت خود از خاطره اعزامش به جبهه می نگارد: «ما شیشه‌ها را باز كرده بودیم و آنها به ما دست می‌دادند خداحافظی می‌كردند و چند روزی برای بدرقه در ابهر اتوبوس زدیم و راهی شهر قزوین شدیم و نهار را ساعت چهار خوردیم.»